To blog - ks
Ας βρούμε το χρόνο για να γεννηθούμε. Αλλιώς, χρόνος υπάρχει μόνο για να πεθαίνουμε.
Λίγα λόγια για εμένα
Σχεδόν 40, μάλλον γιατρός, ίσως πολίτης, σε μια περίπου κοινωνία. Δεν είμαι αριστερός, ούτε και δεξιός όμως. Δεν χαρίζω την ταμπέλα του αριστερού στο "δεξιό" που θέλει να ξεμπερδέψει εύκολα μαζί μου, αλλά ούτε και είμαι ένας εν λευκώ σύντροφος οποιουδήποτε "αριστερού". Βρίσκομαι πέρα από αυτό το δίλημμα. Ήρθε ο καιρός η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ να ενηλικιωθούν, αν ενηλικίωση είναι η αποκοπή μας εκ του ομφάλιου λώρου αφοσίωσης που μάς δένει με τη μάνα μας: εν προκειμένω, τον αυτισμό, το λαϊκισμό και την αυτοθυματοποίηση, αντίστοιχα. Αν όχι, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να δώσουμε χώρο σε άλλες φωνές και "δράσεις", "συμμαχίες", "αριστερές", "κινήματα" και "άρματα". Δεν είμαι αυτιστικός, δεν θεωρώ ότι νοιάζονται για μένα αν μου χαϊδεύουν τα αυτιά και δεν είμαι προλετάριος. Το αν αντιπροσωπεύω και άλλους ή μόνο τον εαυτό μου, μένει να το δούμε.
Εντείνοντας τον προβληματισμό: sites που διαβάζω
Σύνδεσμοι


6105 αναγνώστες
Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012
22:58

Μετά και από την επίσημη κατάρρευση της Ισπανίας και σύντομα και της Ιταλίας, τα πράγματα γίνονται πιο ξεκάθαρα. Για να τα κατανοήσετε, μην ακολουθείτε τα φίδια που τρώνε την ουρά τους, μέσω των μνημονίων, PSI, EFSF, ESM, EKT, ομολόγων κλπ. 

Το ζήτημα δεν είναι στη βάση του περί της αειφόρου ανάπτυξης και του δημοσιονομικού συμμαζέματος και ποτέ δεν ήταν. Υπάρχουν μεν αυτά τα ζητήματα, αλλά είναι πράγματι δευτερεύοντα, ενόψει του εξής: το ζήτημα εντοπίζεται καθαρά στη διάσωση των τραπεζών, σχεδόν παντού. ΠΡΟΣΟΧΗ όμως, η ανάγνωση εδώ δεν είναι απλή, του τύπου "οι κακές τράπεζες και ο αγαθός λαός". Κάθε τέτοια ανάγνωση είναι λαϊκιστική.

Ο λόγος είναι ότι οι τράπεζες δεν είναι παρά το interface, μέσω του οποίου συναντιούνται σήμερα επίσημοι δανειστές και επίσημοι δανειζόμενοι της λευκής οικονομίας. Το πρόβλημα όμως των δανειστών είναι ότι με τη δυτική οικονομία σε ύφεση, οι δανεισμένοι δεν μπορούν να αποπληρώσουν παρά ποσοστό μόνο του χρέους τους. Η αποπληρωμή όμως θα ήταν απαραίτητη ώστε οι τράπεζες τελικά να επιβιώσουν και η λευκή οικονομία να συνεχίσει να κινείται.

[Για τη μαύρη δεν υφίσταται θέμα, το κακό όμως είναι ότι το κράτος και κατά συνέπεια η κοινωνία των πολιτών, που τόσο την έχουν ανάγκη σήμερα οι φιλειρηνικοί και πολιτισμένοι πολίτες, σήμερα υπάρχουν και χρηματοδοτούνται μέσα από τη λευκή οικονομία, προφανώς.]

Σήμερα, αυτό δεν έχει γίνει αποδεκτό. Το χειρότερο, ότι ούτε καν έχει τεθεί σε τέτοια βάση.  Οι δανειστές επικρατούν προς το παρόν, έχοντας βάλει τους πολίτες του ευρωπαϊκού Νότου, δανειστές και δανεισμένους στην ίδια σακούλα, λέγοντάς τους, "πληρώστε τους υπέρογκους φόρους για να μη σας πάρουν οι τράπεζες τα σπίτια σας". Αυτό όμως προκαλεί και επιδεινώνει ραγδαία την ασυγκράτητη ύφεση της λευκής οικονομίας. 
 
Η εναλλακτική περίπτωση θα ήταν η επικράτηση των δανεισμένων, μέσα από ένα σαφή διαχωρισμό: αν στο αλγεβρικό άθροισμα είσαι δανειστής "γράψε τις απώλειες". Τότε οι δανειστές θα όφειλαν να αποδεχτουν την αποπληρωμή μόνο ενός ποσοστού  των χρεών, που αν λάβουμε υπόψιν την παγκόσμια μόχλευση των αερο-επενδύσεων, είναι πραγματι εξωφρενικά ελάχιστο.
 
Αυτό όμως ίσως θα προκαλούσε και θα επιδείνωνε ραγδαία τις πιθανότητες παγκόσμιων συγκρούσεων, αρχικά οικονομικών και τελικά και πολεμικών. Μα τι άλλο είναι άλλωστε από κίνηση άμυνας η απόσυρση των καταθέσεων ή η άρνηση πληρωμής φόρων; Και αν αναγνωρίσουμε την άμυνα, κάπου πρέπει να ψάξουμε και για την επίθεση.
 
Σίγουρα δε, μια τέτοια τροπή θα οδηγούσε σε ολική κατάρρευση το πολιτικό σύστημα όπως το γνωρίζουμε και προφανώς και τους εκφραστές και αντιπροσώπους του (και μπορούμε πλέον έτσι να κατανοήσουμε την πρεμούρα τους να παραμείνουν όσο το δυνατόν αντιλαϊκότεροι στην ουσία και φιλολαϊκοί μόνο στα λόγια). Αν και σε μια τέτοιας κλίμακας κοσμογονία έχουν βεβαίως επενδυθεί πολλά όνειρα και ιδεολογίες των σημερινών περιθωριακών και ηττημένων του συστήματος, αυτή κάθε άλλο παρά θα είχε προβλέψιμη κατάληξη.
 
Υπάρχει τρόπος οι δανειστές  να γράψουν σημαντικές απώλειες και οι δανεισμένοι να ζήσουν σημαντικά φτωχότερα και εντούτοις, τα κοινωνικά συμβόλαια στο δυτικό κόσμο να παραμείνουν εν ισχύ;
 
Δυστυχώς, η ορατότητα ως προς αυτό παραμένει στο μηδέν.

 

Το σχόλιό σας
731 αναγνώστες
Σάββατο, 12 Μαΐου 2012
23:20

1. Η φτωχια φερνει γκρινια. 
2. Η πολλη φτωχια φερνει μαχη επιβιωσης. 
3. Το 2 ΔΕΝ ΕΠΙΔΕΧΕΤΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ, ιδιως απο οποιον δεν τη βιωνει ο ιδιος. 
4. Η φτωχια ειναι και υποκειμενικο ζητημα. Αλλα η προταση 2 ισχυει ουτως ή αλλως και εκει. 
5. Η προληπτικη δραση για να μη φτασουμε στο 2 περιλαμβανει α) ψυχικη μηχανικη (ωστε η φτωχια να εχει οσο πιο αντικειμενικο προσδιορισμο γινεται) και β) κοινωνικη μηχανικη (κανεις δεν πρεπει να ητταται δια παντος και η "ηττα" δεν θα πρεπει να σημαινει απωλεια της δυνατοτητας επιβιωσης).
6. Το 5α δεν εγινε εγκαιρως και αυτο ειναι ο ορισμος του λαικισμου.
7. Το 5β δεν εγινε εγκαιρως και αυτο ειναι ο ορισμος της απληστιας. 
8. Προκειται για πολιτικα αλλα και φυσικα θανασιμα αμαρτηματα για αμφοτερα τα 6,7.
9. Οι διεξοδοι θα ειναι αναγκαστικα "ακραιες".
10. Το ακρο της ψυχικης και κοινωνικης μηχανικης ειναι ο φασισμος/ολοκληρωτισμος.
11. Το ακρο της μαχης επιβιωσης ειναι ο πολεμος.
12. Εκτος απο τους εθνικους πολεμους και τους επισημους εμφυλιους, επο ονοματι "ιδεων", υπαρχουν και οι πολεμοι των πολεων, που ειναι παντα ακηρυχτοι.
13. Ενας ακηρυχτος πολεμος μπορει να διαρκεσει πολυ περισσοτερο απο εναν κηρυγμενο. 
14. Η καλυτερη προσαρμογη σε συνθηκες διαρκων αλλαγων ειναι η αποφαση οτι θα ζουμε απροσαρμοστοι.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
296 αναγνώστες
Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012
16:23
Fact: η χρεοκοπια στην Ελλάδα και η κρίση στον ευρωπαϊκό νοτο επιβάλλουν τη λιτοτητα / αποπληθωρισμο μέχρι νεωτερας.
Fact: οι ισχυροι της κοινωνίας αρνούνται να απωλεσουν προνομια ταυτόχρονα με τους πιο αδυναμους.
Fact: η ελληνική κοινωνία είναι διχασμένη ανάμεσα σε «έχοντες» και απελπισμένους.
Fact: σε κάθε παιχνιδι που σου αρέσει να παιζεις, είτε της ζωής είναι είτε ταβλι, δεν θες να νικησεις κατά κράτος γιατί τότε ο απελπισμενος ηττημενος παίρνει το ταβλι σου και φευγει. Κανείς σώφρων νικητης δεν θέλει να απελπισει τον εχθρό, γιατί αυτό κάνει το δεύτερο απρόβλεπτο και αυτοκαταστροφικο (εκτός και αν διαθέτει την ισχύ να τον αφανισει).
Fact: το ελληνικό μνημόνιο δεν περιέχει μακροπρόθεσμη ελπίδα για την πλειοψηφία της κοινωνίας, τουλάχιστον όχι όπως την προσλαμβάνει υποκειμενικά η ίδια.
Fact: η πλειοψηφία καθορίζει το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά και μπορεί να αντισταθει σθεναρα και σιωπηλά σε όλες τις υποπολιτικες (δεν πληρώνω).
Fact: οι εκλογές δήλωσαν ότι η πλειοψηφία δεν ανέχεται άλλο το μνημόνιο και είναι διατεθειμενη να ρισκάρει την παραμονή της χώρας στο ευρώ.
Fact: συνέχιση της λιτοτητας στον ευρωπαικο νοτο και έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ σημαίνουν τελικά διάλυση της ευρωζωνης (ή τουλάχιστον με τη μορφή που την ξέρουμε).
Fact: η E.E. δεν θα αναγνωρίσει από μόνη της αυτή την αναγκαιότητα, αλλά η αλλαγή πολτικης θα πρέπει να κερδηθεί ως νίκη ενός αποφασισμένου κινήματος.
Fact: εκτός από την απολπηρωμη του χρέους, υπάρχει η αναγκαιότητα της προοπτικης και της ελπίδας (ανάπτυξη). Πριν όμως και από αυτήν, η αναγκαιότητα επιβίωσης της ελληνικης κοινωνίας ως τέτοιας (κοινωνικό κράτος). 
Fact: Η Ε.Ε. μπορεί μέσω των γερμανικων εγγυησεων να δώσει ως λύση ένα τυρακι στην Ελλάδα και κατά συνέπεια και σε Πορτογαλλια (και μάλλον και στην Ισπανία). Θα είχε καπως έτσι:
«Ναι, θα αναδιαπραγματευτουμε το μνημόνιο, με το σχηματισμό, εκτός του Ταμείου αποπληρωμης του χρέους και άλλων δύο ταμείων: ενός «αναπτυξιακου» και ενός «κοινωνικού» (ανεργοι, υγεία, παιδεία), τα οποία θα χρηματοδοτουνται ταυτόχρονα και αλληλενδετα, εφόσον φυσικά εκπληρωνονται οι όροι που θα θεσουμε και εφόσον ελέγχουμε ανά μήνα το εξελακι που κατανεμει το χρήμα στην κοινωνία.
Όρος πρώτος: σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας μέχρι το 2014 με τις υπογραφες των 4 πλέον κομματων…».
Απαραίτητη προϋπόθεση, να "παίζουν" ακόμη τα ενωσιακα σχέδια και η Γερμανία να μην έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή σχέδιο εξόδου της από την Ε.Ε. (fact;;;???)
Δεύτερη απαραίτητη προϋπόθεση, να βρεθούν στην Ελλάδα οι πολιτικοί που μπορούν να εφαρμόσουν κάτι τέτοιο, χωρίς να χρειάζεται να απολογουνται στους κομματικους μηχανισμούς τους (fact;;;???).
Αν δεις καλύτερα τις παραπάνω δύο προϋποθέσεις, θα ανακαλύψεις ότι οι αμφιβολοι κρικοι είναι ακριβώς και αυτοί που φωνάζουν με τη μεγαλύτερη «αγωνία» υπέρ της ανάγκης ένωσης της Ευρώπης!
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
330 αναγνώστες
Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012
21:59

Εχτες εγραψα τα εξης:

"...πολλοί ελπίζουν σε εξελίξεις στον φιλελευθερο χώρο, με βάση αποκλειστικά το ιδεολογικο  προφίλ και το πρόγραμμα των άνω των 5 κομμάτων του. Αλλά υπάρχει ένα πολυ πιο ευρύτερης βάσης εμπόδιο. Στην παρούσα κατάσταση, ελπίδες επικράτησης υπάρχουν μόνο για τους ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥΣ κομματικους ηγετες, που θα παρασύρουν όχι πρωτίστως το χορτατο ιδεολογο, αλλά το ΜΕΣΟ εντρομο ή απελπισμένο ψηφοφορο, ο οποίος σκεπτεται πρακτικά, με σκοπό μόνο την επιβίωσή του. Κανείς από τους ηγετες του δεξιού χώρου δεν έχει τέτοιες προδιαγραφές, εκτός από τον –αντιμνημονιακό όμως- Π. Καμμένο. 

Ένας γνήσιος φιλελευθερισμος στην Ελλάδα σήμερα  δεν μπορεί να σημαίνει θεωρητικά κάτι άλλο από την αυτοδιαθεση της χώρας και αυτό η Ε.Ε. το καταργεί. Η ισορροπία μεταξύ Ε.Ε. της Μερκελ και χρεοκοπημενης Ελλάδας είναι που δεν το επιτρέπει. 
Εδω ακριβώς έγκειται η εσωτερική σύγκρουση του φιλελεύθερου χώρου στην Ελλάδα και στον λοιπό υπό αποικιοποιηση ευρωπαικο Νοτο, τόσο των ηγετών του, όσο και των ψηφοφορων αυτού του χώρου. Υπόσχονται στον απλό πολίτη των γονατισμένων κρατών τα πλεονεκτήματα του φιλελευθερισμού, αλλά το μόνο που εφαρμόζουν είναι ο ολοκληρωτισμος υπό τη μορφή των προκρούστειων και ισοπεδωτικων νομων και μέτρων που απορρέουν από τα μνημόνια. Τουλάχιστον αυτά, τα εφαρμοσμένα στην πράξη μνημόνια, που είδαμε στην Ελλάδα. Και αν κατά το πρώτο μνημόνιο η ευκαιρία μιας εξισορρόπησης ήταν ακόμη μπροστά μας, με το δεύτερο μνημόνιο έχει πεταξει μακριά.
Η Ευρώπη του οραματισμου του Κ. Καραμανλή το 1979 άφηνε το ελληνικό κράτος ισοτιμο μεταξύ άλλων και το εξυψωνε, αλλά αυτό δεν συμβαίνει  σήμερα με την ΕΕ και τα δεδομένα της χρεοκοπίας. Αφηνοντας ετσι περιθώρια μόνο για φιλοευρωπαϊκούς ηγετισκους ή για τσαμπα αντιευρωπαϊστές μάγκες. 

Υπό την παραπάνω έννοια, περισσότερες πιθανότητες έχουν να ολοκληρωσουν την ευρωπαϊκη ένωση αριστερά φιλοευρωπαϊκά κόμματα (υπό την προϋπόθεση μιας πανευρωπαικης επικράτησής τους), με αποφασιστικες κινήσεις κεντρικού ελέγχου, όπως π.χ. η κρατικοποιηση τραπεζών ή ο έλεγχος των καταθέσεων με σκοπό την ανακοπή της διεύρυνσης της ψαλιδας των κοινωνικών ανισοτήτων, παρά οι απανταχού φιλελευθεροι με την αξεπεραστη αντίφαση τους ανάμεσα στη φιλελευθερη ιδεολογια και τις ολοκληρωτικες  πρακτικές που απαιτούνται χάριν του εγχειρήματος οι οποίες και ξενιζουν τους ψηφοφόρους τους. Αλλά φυσικά, και τον αναπόφευκτο διχασμό των κοινωνιών, που απορρέει από τη φτωχοποιηση και προλεταριοποίηση του μισού πληθυσμού..."

Μάλιστα! Και γιατί ο φιλελευθερος χώρος αρνείται να το συνειδητοποιησει; Η πρώτη απάντηση είναι προφανώς το υπαρξιακό του ζήτημα. Αλλά γιατί και η ΕΕ επίσης αρνείται να κάνει την προφανή σε όλους μας πλεον διάγνωση και σε τι αποβλέπει; Εδώ δεν μπορεί παρά να λάβουμε υπόψιν ότι η Ε.Ε. δεν έχει ενιαία έκφραση. Η πολυφωνια που επικρατεί, είναι φυσικό να μην αφήνει ελεύθερη την άρθρωση και την ανάπτυξη δυναμικών υπέρ των εναλλακτικών προτάσεων πριν αυτές ξεπερασουν ένα κρίσιμο κατώφλι, στο οποίο μάλλον προσεγγίζουμε.

Προσοχή όμως: σε ένα βαθμό , τόσο εντός της επικρατουσας τάσης στην Ε.Ε., όσο και εντός του φιλελεύθερου χώρου στην Ελλάδα, βοσκουν ταυτόχρονα οι δυνάμεις που δεν είναι «αγνα» φιλο-ενωσιακές. Οι δυνάμεις αυτές, προερχόμενες από τη βιομηχανία διακινησης του χρήματος, το ισχυρότερο, δηλαδή «κράτος εν κρατει» (και για την ακρίβεια, «κράτος εν κράτοις»), προωθούν μια ένωση κυρίως τραπεζικη και θεωρούν ήσσονος σημασίας τα συγκουσιακα ζητήματα της πραγματικής κοινωνίας, όπως άλλωστε και της πραγματικής οικονομίας! Πρέπει να δεχτούμε λοιπον ότι υπάρχουν πολλές μορφές ενοποιησης της Ευρωπης και η παρούσα φαίνεται να αφήνει απ’ εξω τους ίδιους τους λαούς.

Η απόπειρα συνεννόησης των ελληνικών κομματων με την υπέρβαση των διαφορών τους δεν μπορεί παρά να προκαλεί τη συγκίνησή μας. Ωστόσο, είναι δεδομένο ότι η ΔΗΜΑΡ συνειδητοποιει πως εάν συμμετάσχει σε κυβέρνηση χωρίς την ταυτοχρονη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ, τότε αυτόματα ο δεύτερος θα καρπωνεται όλη την –αναπόφευκτη- συνεχιζόμενη δυσαρεσκεια, ενώ η ίδια δεν θα αποφύγει τη νέα χαρτογράφισή της ως «μνημονιακό κόμμα». Ισοδυναμεί δηλαδή αυτό με πολιτική αυτοκτόνια, θυσία του κομματος και του αρχηγου του στην κρίσιμης σημασίας αποφυγή νέων εκλογών. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στη σαφή διαχωριστική γραμμή της καταγγελιας του μνημονίου ώστε να συμμετάσχει σε κυβέρνηση και αυτό δεν μπορεί πλέον να αλλάξει, είναι χαρτί που θα παιχτει μέχρι τέλους.

Η διαφορά μοιάζει αξεπεραστη. Εδώ λοιπόν είναι που μπορεί η Ε.Ε. να παίξει ένα ρόλο από μηχανης Θεου, κάνοντας στροφή σε αυτό που θα μπορούσε να είναι και μπλοφα της, της στέρησης του 1 δις από τη νέα δόση και διαμορφωνοντας μια νέα θέση, ένα «τυρακι» που θα μπορούσε να έχει ως εξής: «ναι, θα αναδιαπραγματευτουμε το μνημόνιο με το σχηματισμό, εκτός του Ταμείου αποπληρωμης χρέους και άλλων δύο ταμείων: ενός αναπτυξιακου και ενός «κοινωνικού» (ανεργοι, υγεία, παιδεία), τα οποία θα χρηματοδοτουνται ταυτόχρονα και αλληλενδετα όταν εκπληρωνονται οι όροι που θα θεσουμε. Όρος πρώτος: σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας μέχρι το 2014 με τις υπογραφες 4 πλέον κομματων…». Απαραίτητη προϋπόθεση, να "παίζουν" ακόμη τα ενωσιακα σχέδια και η Γερμανία να μην έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή σχέδιο εξόδου της από την Ε.Ε.

Κατι τέτοιο δεν μπορεί παρά να είναι σαφής "θριαμβευτική νίκη του λαού", επιτευχθείσα "από όλους". Και συμφωνώ κι εγώ σε αυτό. 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
561 αναγνώστες
Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012
23:19

Αν το αντιμνημονιακό κίνημα είναι όντως τόσο σαθρο όσο λένε οι «μνημονιακοι», μια έξυπνη ΝΔ θα έδινε καταρχας την ανοχή στον Αλ. Τσιπρα ώστε αυτός να συγκρουστει συντομοτατα με την ωμη αλήθεια. Στις επόμενες εκλογές αναπόφευκτα εντός του καλοκαιριού, και λίγο πριν την ώρα της Χ. Αυγης και του Καμμενου, είτε με τους λοιπούς φιλελευθερους είτε και χωρίς αυτούς, θα συνασπιζε όλους τους πανικοβλητους πλέον «φρονιμους", μεταρρυθμιστές και μη, ώστε να παραμείνουν εντός του "ασφαλούς λιμανιου της Ευρωπης".

Όμως, ακόμη και μια τέτοιας εμβέλειας υπέρβαση, θα ήταν μάλλον θνησιγενης και αυτό ήδη αντανακλάται στη σταθερή έλλειψη μιας τέτοιας φιλελευθερης συνεννόησης. Πιστεύω ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ πιο κοντά σε μια ενωσιακή ευρωπαϊκή πορεία από ό,τι των φιλελευθερων και δεξιών κομμάτων, εφόσον φυσικά οι γενικότερες τάσεις στην Ευρώπη θα το επετρεπαν. Αυτό είναι παράξενο μόνο επιφανειακά και το εξηγώ αμέσως. 
Πολλοί ελπίζουν σε εξελίξεις στον φιλελευθερο χώρο, με βάση αποκλειστικά το ιδεολογικο  προφίλ και το πρόγραμμα των άνω των 5 κομμάτων του. Αλλά υπάρχει ένα πολυ πιο ευρύτερης βάσης εμπόδιο. Στην παρούσα κατάσταση, ελπίδες επικράτησης υπάρχουν μόνο για τους ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥΣ κομματικους ηγετες, που θα παρασύρουν όχι πρωτίστως το χορτατο ιδεολογο, αλλά το ΜΕΣΟ εντρομο ή απελπισμένο ψηφοφορο, ο οποίος σκεπτεται πρακτικά, με σκοπό μόνο την επιβίωσή του. Κανείς από τους ηγετες του δεξιού χώρου δεν έχει τέτοιες προδιαγραφές, εκτός από τον –αντιμνημονιακό όμως- Π. Καμμένο. 
Ένας γνήσιος φιλελευθερισμος στην Ελλάδα σήμερα  δεν μπορεί να σημαίνει θεωρητικά κάτι άλλο από την αυτοδιαθεση της χώρας και αυτό η Ε.Ε. το καταργεί. Η ισορροπία μεταξύ Ε.Ε. της Μερκελ και χρεοκοπημενης Ελλάδας είναι που δεν το επιτρέπει. 
Εδω ακριβώς έγκειται η εσωτερική σύγκρουση του φιλελεύθερου χώρου στην Ελλάδα και στον λοιπό υπό αποικιοποιηση ευρωπαικο Νοτο, τόσο των ηγετών του, όσο και των ψηφοφορων αυτού του χώρου. Υπόσχονται στον απλό πολίτη των γονατισμένων κρατών τα πλεονεκτήματα του φιλελευθερισμού, αλλά το μόνο που εφαρμόζουν είναι ο ολοκληρωτισμος υπό τη μορφή των προκρούστειων και ισοπεδωτικων νομων και μέτρων που απορρέουν από τα μνημόνια. Τουλάχιστον αυτά, τα εφαρμοσμένα στην πράξη μνημόνια, που είδαμε στην Ελλάδα. Και αν κατά το πρώτο μνημόνιο η ευκαιρία μιας εξισορρόπησης ήταν ακόμη μπροστά μας, με το δεύτερο μνημόνιο έχει πεταξει μακριά.
Η Ευρώπη του οραματισμου του Κ. Καραμανλή το 1979 άφηνε το ελληνικό κράτος ισοτιμο μεταξύ άλλων και το εξυψωνε, αλλά αυτό δεν συμβαίνει  σήμερα με την ΕΕ και τα δεδομένα της χρεοκοπίας. Αφηνοντας ετσι περιθώρια μόνο για φιλοευρωπαϊκούς ηγετισκους ή για τσαμπα αντιευρωπαϊστές μάγκες. 
Υπό την παραπάνω έννοια, περισσότερες πιθανότητες έχουν να ολοκληρωσουν την ευρωπαϊκη ένωση αριστερά φιλοευρωπαϊκά κόμματα (υπό την προϋπόθεση μιας πανευρωπαικης επικράτησής τους), με αποφασιστικες κινήσεις κεντρικού ελέγχου, όπως π.χ. η κρατικοποιηση τραπεζών ή ο έλεγχος των καταθέσεων με σκοπό την ανακοπή της διεύρυνσης της ψαλιδας των κοινωνικών ανισοτήτων, παρά οι απανταχού φιλελευθεροι με την αξεπεραστη αντίφαση τους ανάμεσα στη φιλελευθερη ιδεολογια και τις ολοκληρωτικες  πρακτικές που απαιτούνται χάριν του εγχειρήματος οι οποίες και ξενιζουν τους ψηφοφόρους τους. Αλλά φυσικά, και τον αναπόφευκτο διχασμό των κοινωνιών, που απορρέει από τη φτωχοποιηση και προλεταριοποίηση του μισού πληθυσμού.
Με απλουστερα λόγια: ο νεοφιλελευθερισμός της Ε.Ε. των τζακιών και των τραπεζών αποκλειει την ενωσιακή πορεία της. 
Το ερώτημα για εμάς είναι βεβαίως το τι πραγματικά θέλουμε ως άτομα και ως χώρα και σε αυτό ελαχιστοι έχουν μια συνειδητή απάντηση...
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 37123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Απόψεις, αντιρρήσεις, συνθέσεις και προτάσεις
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις